มิเกโลประคองชาร์ลีซึ่งยังสั่นไปทั้งตัวออกจากทางลับเดินตรงไปตามถนนซึ่งมุ่งไปยังสถานีรถไฟ ใบหน้าซีดและดวงตาตื่นๆ ทำให้มิเกโลตัดสินใจหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งและโอบเด็กหนุ่มไว้แนบอก

“ไม่เป็นอะไรแล้วชาร์ลี”

เสียงนุ่มกระซิบ เขาจุมพิตลงที่เส้นผมและหน้าผากอย่างถนอมก่อนโอบอ้อมแขนให้กระชับขึ้น

เด็กหนุ่มในอ้อมกอดรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วง เขาคลายความกลัวลงและเริ่มรู้สึกถึงมือของตัวเองที่สั่นไม่หยุด ชาร์ลีวาดมือขึ้นโอบแผ่นหลังของมิเกโลด้วยเช่นกัน เมื่อรู้สึกถึงอ้อมอกที่ปลอดภัย ใบหน้าตระหนกจึงค่อยคลี่ยิ้มได้บ้าง

“ขอบคุณครับมิเกโล”

“เธอยังสั่นอยู่เลย”

“คุณไม่กลัวเหรอครับ”

มิเกโลยิ้มแห้ง จะว่ากลัวมันก็กลัวอยู่นิดหน่อย แต่สมัยที่เขาไปร่วมงานวันรวมญาติของบอนนี่ เหล่ามาเฟียกราซโซที่แต่ละคนพกบอดี้การ์ดมาด้วยแถมถือปืนครบมือยังน่ากลัวมากกว่านี้

ชาร์ลีถอนตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองมิเกโลด้ว